بازداشت دستگیری و شکنجه زنان ایرانی-3
باسمه تعالی
مطالعه موردی بازداشت و دستگیری و شکنجه زنان مبارز سیاسی ایران توسط ساواک رژیم سلطنتی پهلوی
بر اساس اطلاعات و پرونده های انفرادی آنان
در قسمت اول به آرا و نظرات امامین انقلاب در خصوص نقش زن در انقلاب اسلامی
در قسمت دوم به برخی مستندات بازداشت و شکنجه زنان مبارز سیاسی ایران در زندان های رژیم سلطنتی پهلوی پرداخته بود.
در قسمت سوم موضوع منع شکنجه در قوانین بین المللی و برخورد رژیک پهلوی با این قوانین می آید.
در قسمت چهارم آمار زندانیان سیاسی زن در رژیم پهلوی را می خوانید.
در قسمت پایانی سرنوشت زنان زندانی سیاسی رژیم سلطنتی پهلوی پس از پیروزی انقلاب اسلامی را مرور خواهیم کرد.
ح- کنفوانسیون منع شکنجه و دیگر رفتارها با مجازات های ظالمانه، غیر انسانی یا تحقیر آمیز
هر چند از دیرباز دین اسلام درباره رعایت حقوق انسان ها، صرف نظر از جنسیت و رنگ و نژاد قوانین و آموزه های مترقی و بسیار عالی را برای انواع بشریت ارائه نموده است که در آیات قرآن مجید و احادیث و روایات باقیمانده از ائمه اطهار و اولیای خداوند کاملاً در دسترس می باشد و با واژه ی حق الناس مطالب بی نظیری بوجود آمده است و در حافظه تاریخی مکتب انسان ساز اسلام تثبیت شده است ولی برای تبیین بیشتر موضوع شکنجه و آزار و اذیت که زنان شیردل ایران در رژیم سلطنتی پهلوی گرفتار آن بودند به ادبیات تولید شده در حوزه جهانی و سازمان ملل اشاره می شود.
تا قبل از قرن هفدهم میلادی، اغلب کشورها جهت اخذ اقرار از متهمان یا اسرای جنگ از ابزارهای شکنجه استفاده می کردند ولی از سال 1788 میلادی- 1166 این عمل با مخالفت های عمومی مواجه گردید، به طوری که اولین بار در فرانسه استفاده از شکنجه ممنوع اعلام شد.
متعاقب آن اعمال شکنجه در کشورهای آلمان، انگلیس و اتریش نیز ممنوع اعلام گردید. رژیم حقوق بشری سازمان ملل نیز از همان روزهای اولیه تاسیس خود در تلاش برای از بین بردن شکنجه بود و قطعنامه های بین المللی متعددی را در این رابطه صادر نمود، در اعلامیه جهانی حقوق بشر (ماده 5) و میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی (ماده 7) شکنجه ممنوع اعلام شده و در تاریخ 9 دسامبر 1975 (1353 شمسی) نیز مجمع عمومی طیِ قطعنامه ای اعلامیه حمایت از افراد انسانی در مقابل شکنجه و دیگر رفتارها و مجازات های خشن غیر انسانی و تحقیر کننده را تصویب نمود. (عسگری- 1390: 170)
برغم تصویب چنین مصوبه ای، موضوع شکنجه در جهان به خصوص در ایران همچنان بر افراد اعمال میشد، به ویژه در سال 1353 (1975 میلادی) اوج شکنجه زندانیان سیاسی از جمله زنان مبارز در زندانهای ایران بود که توسط ساواک انجام می شد و مامورین ساواک با هدایت و رهبری محمدرضا شاه و رؤسای ساواک از جمله مدیر اداره کل سوم امنیتی ساواک، پرویز ثابتی بدون توجه به قوانین دین مبین اسلام و قوانین بین المللی سازمان ملل همچنان زنان مبارز سیاسی را تحت آزار و اذیت و شکنجه قرار می دادند.
در ادامه روش های غیرانسانی و اعمال شکنجه در سایر کشورهای جهان از جمله ایران، کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل طیِ قطعنامه 21/1984 مورخه 9 مارس 1984 متن پیش نویس کنوانسیون مزبور را در ضمیمه گزارش گروه کاری به مجمع عمومی عرضه نمود و سرانجام این کنوانسیون در 10 دسامبر سال 1984 طی یک مقدمه و 33 ماده (در قالب سه بخش) به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسید و در تاریخ 26 ژوئن 1987 مطابق ماده 27 کنوانسیون مزبور قدرت اجرایی پیدا نمود. (عسگری- پوریا- 1390- 172).
صرف نظر از وجود چنین قوانینی، اصولاً تعرض به جان و مال و حقوق شخصی انسان ها امری بسیار ناپسند و ضداخلاقی و غیرانسانی محسوب می شود.
امری بسیار مهم که رژیم سلطنتی پهلوی هیچ توجهی به آن نداشت و ظلم و ستم های فراوانی را در مورد زنان کشور خود انجام می داد و از پاسخگویی به مجامع بینالمللی و حتی سازمان های مردم نهاد ایرانی با قلدری و بی اعتنایی طفره می رفت و حتی در مصاحبه سران رژیم طاغوتی پهلوی و رؤسای ساواک کلاً موضوع شکنجه در زندان های امنیتی به خصوص اعمال شکنجه بر زنان تکذیب می شد و با اتخاذ ژست های حقوق بشری که مورد حمایت استعماری جهانی به سرکردگی آمریکا، اسرائیل و انگلیس هم بود وجود شکنجه را در زندان ها منکر می شدند، در این رابطه گزارشات فراوانی در سوابق سازمان های نظارتی و بازرسی داخلی و بین المللی مؤید وجود شکنجه های قرون وسطایی در زندان های امنیتی رژیم طاغوتی پهلوی ثبت و ضبط شده است.
آقای دکتر مهیار خلیلی از نویسندگان عصر حاضر که تحقیقات مفصلی را در این حوزه بصورت مستند و علمی انجام داده است می گوید:
با توجه به رشته تخصصی اینجانب که پزشکی می باشد، در ملاقات با تعداد زیادی از زندانیان سیاسی قبل از انقلاب و بررسی مصاحبه های آنها آثار پیدا و ناپیدای شکنجه های مختلف را بر بدن و روح آنها مشاهده نمودم. آنچه در پی می آید، شرح انواع شکنجه هایی است که در زندان های رژیم پهلوی به خصوص کمیته مشترک ضد خرابکاری بر روی زندانیان سیاسی اعمال می شده است (خلیلی، مهیار- 17)،
و در ادامه میافزاید: دوره آخر سلطنت محمدرضا شاه پهلوی یعنی از سال 1349 تا آخر 1357 و این دوره آنچنان سیاه و تاریک است که حتی تشعشع نوری از آن ساطع نمی شود.
این دوره نمایانگر دستگاه سیاه جنایتی است که بیش از هزاران نفر که قریب به 9 هزار نفر آنان از دلیر مردان و تقریباً 500 نفر آنان از شیر زنان بوده است را در چنگال خود گرفته و رنجی فراوان ایجاد کرد که سیاه تر از آن نمی توان یافت. درد چنان است که حتی خامه مرا به رنج آورده است نه اشک و نه فریاد و یا نوشته نمی تواند بیان کننده رنجی که بر سر مردم ایران آمده است، باشد، یک دوره تاریخ کوتاه و این همه رنج (خلیلی- مهیار- 13)
با در نظر گرفتن مطالب صفحات گذشته که جنبه تبیینی موضوع را به خود اختصاص داده است وحتماً برای آن دسته از مخاطبین که به نقش و تاثیر زنان مبارز و سیاسی زندانی رژیم سلطنتی پهلوی اعتقاد عمیق دارند، باید برای روشن شدن زوایای پنهان و تاریک آن دوره، پژوهش های سندی و کتابخانه ای و مکتوب نیز بعمل آید که این پژوهش یکی از مصادیق جهاد تبیین می باشد که انجام شده است.
ادامه دارد….
