کمان آرش
مقدمه:
این شعر، با قدرت و عمق احساس، در قالب شعری انقلابگونه و حماسی سروده شده است. سبک این اثر، تلفیقی از شعر نو و شعر مقاومت است که به شکل مستقیم و تاثیرگذار، بیانگر روحیه مبارزه و پایداری ملت ایران در مقابل تهدیدهای خارجی و داخلی است. مضمون اصلی شعر، اهتمام بر آیندهای پر امید و مقاومتی است که ملت ایران در مقابل تجاوزات و فشارهای استکبار و دشمنیهای خارجی، همچنان همچون کوهی استوار میماند.
ارتباط این شعر با شرایط فعلی ایران و تجاوز اسرائیل به ایران، نمادی از روحیه مقاومت و ایستادگی است. در زمان حاضر، که کشور درگیر تهدیدهای بیوقفه استکبار جهانی است، این شعر یادآور عظمت و قدرت ملت ایران است؛ گویی ندا میدهد که هرچند دشمنان تلاش میکنند، اما اراده ملت شکستناپذیر است و راه مقاومت همچنان ادامه دارد. از این رو، اثر سید حسین امامی متخلص به خروش اصفهانی، نهتنها شعری مقاومتی، بلکه نمادی از هویت و انگیزهای است که ایران را در مسیر حفظ ارزشها و استقلال نگه میدارد.
کمان آرش
سال ها خانه چو ققنوس در آتش کردم
تا گذار از دل آتش چو سیاوش کردم
بود هر تیر که در ترکش اندیشه مرا
در کمان قلم خویش چو آرش کردم
خون دل بود که بر لوح زمان نقش زدم
گر سرا پرده ی پندار منقش کردم
موجی از جنبش دریای غم عشق تو بود
خاطر خویش که یک عمر مشوش کردم
گویی از عرصه ی اقبال به چوگان، نزدم
چون سر زلف تو با باد کشاکش کردم
غنچه ای از چمن کام نچیدم هرگز
گاهگاهی به امیدی دل خود خوش کردم
همچو خال تو همین در دل آتش بودم
جا اگر چند بر آن عارض مهوش کردم
عاقبت سنگ ستم های زمانش بشکست
دل که یک عمر چنان آینه، پاکش کردم
جام جان تو مبادا تهی از باده، خروش
که من از عشق به ساغر، می بیغش کردم
(زندگی کردن من مردن تدریجی بود)
(آنچه جان کند تنم، عمرحسابش کردم)*
*بیت تضمینی از فرخی یزدی
شاعر: سید حسین امامی (خروش اصفهانی)
