نویسنده: منصور عباسیان

مولانا طبيعت شر را از لحاظ اخلاقي مورد بحث قرار مي‌دهد و مي‌گويد شر هر چند نمودي مبني است. در واقع امور به خودي خود نه خوبند نه بد.

مولانا در عصري به سر مي‌برد كه علم و فلسفه، عرفان و معارف اسلامي در تمامي زمينه‌ها به رشد و تكامل خود رسيده بود لذا به پاسخ‌هاي كلامي و فلسفي جواب هاي دقيق داده شده بود. او چون به مسائل احاطه كاملي داشت در هر ﻣﺴﺄله از بهترين مواد بهره گرفته و در بيان مسائل فلسفي و كلامي خلاقيت به خرج داده است.

در قسمت سوم از انجا که فّر در اندیشه مولانا با موضوع جبر و اختیار ارتباط دارد نویسنده به بررسی اجمالی این واژه در آثار مولانا می پردازد.

در قسمت دوم به ديدگاه هاي مكتب هاي كلامي نسبت به مسأله جبر و اختيار (اشاعره و معتزله و امامیه) می پردازد.

جبر در اصطلاح عبارت است از سلب آثار خاصه از مراتب وجود و نفي اسباب و مسببات يكسره و القاي وسايط يكباره و اين نيز مطلقاً باطل و مخالف با برهان قوي است و چنانچه مشهود است نفي جبر و تفويض به اين معنا سنه‌الله جاري است در تمام مراتب وجود و مشاهده غيب و شهود.