نویسنده: حسین عکاف

ترامپ از صلح می‌گوید، اما زبانش تحریم و تهدید است. این پارادوکس آشکار، فریبی برای پوشاندن هدفی برای وادارسازی ایران به تسلیم با حیله‌های روانی و تغییر نگرش و باور کارگزاران و ملت است. پارادوکس در راهبرد ترامپ:«صلح از طریق قدرت و تسلیم» ماهیت راهبرد ترامپ:فشار حداکثری برای وادارسازی با شاخص‌هایی همچون تهدید، اعلام صلح و بدعهدی.

بیانیه اخیر سه کشور اروپایی در خصوص فعال‌سازی «اسنپ‌بک» یا مکانیسم ماشه در شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، بیش از هر چیز دیگری، تصویری گویا از عمق وابستگی استراتژیک این کشورها به واشنگتن و بی‌اعتباری مزمن دیپلماسی غرب در تعامل با جمهوری اسلامی ایران ارائه می‌دهد. تحلیل این رویداد، نیازمند واکاوی ریشه‌های این فرمان‌برداری، تبیین اهداف پشت این نمایش نمادین و درنهایت، ترسیم راهبردهای آینده ایران در مواجهه با چنین اقداماتی است.

ایران باید با دیپلماسی هوشمند، مانع از تشکیل یک جبهه متحد ضد خود شود. حفظ رابطه با اروپا، روسیه و چین حتی در سطح حداقلی، می‌تواند مانع از اجماع جهانی برای  تشدید تحریم‌ها شود.

ایران به عنوان کشوری با تمدن کهن و موقعیت راهبردی، دارای توانمندی‌های قابل توجهی است که در ادامه به تبیین دستاوردها و قابلیت‌های جمهوری اسلامی ایران در ابعاد فناوری، پزشکی، هنری، سیاسی، انسجام و وحدت ملی، همراه با شاخص‌های مرتبط پرداخته می شود.

اجرای مکانیسم “اسنپ بک” (بازگشت تحریم‌های سازمان ملل علیه ایران) در صورتی که به آن توجه لازم را نداشته باشیم می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای برای مردم ایران داشته باشد. و در عین حال این دسته از تهدیدات می تواند فرصت های مناسبی برای رشد اقتصادی ایران فراهم سازد. در زیر به رئوس این تهدید و فرصت ها اشاره می شود.

هرچند ایران سال ها است با تحریم حداکثری آمریکا با این دسته از زور گویی ها به نام تحریم روبرو شده و مقابله کرده و راه های دور زدن آن را یافته است اما عملیاتی شدن بند 11 قطعنامه 2231 شورای امنیت در حقیقت ایجاد یک جو روانی بین المللی در افکار عمومی دنیا است، تا زورگویان بتوانند یار گیری رسمی بیشتری از سایر کشورها در امر مشارکت در تحریم ایران است. امری که حداقل با مخالفت چهار کشور و دو کشور ممتنع شورای امنیت روبرو شد.

امروز دشمن با تشکیل یک ناتوی مجازی و اطلاعاتی، از فضای اینترنت و رسانه برای ضربه زدن به ایران استفاده می‌کند. این ناتو، نه با سلاح که با دروغ و شبیخون فرهنگی می‌جنگد.

پالرمو یا کنوانسیون مبارزه با جرائم سازمان یافته فراملی، معروف به قانون پالرمو از جمله معاهدهای بین‌المللی است که در سال ۲۰۰۰ توسط سازمان ملل متحد تصویب شد و هدف آن مقابله با جرائمی مانند قاچاق انسان، اسلحه، پولشویی و تأمین مالی تروریسم (با تعاریفی که سازمان ملل از تروریسم و پولشوئی ارائه می دهد،) می باشد.

با توجه به این که در مذاکرات غیر مستقیم آمریکا با ایران پیرامون محدود سازی انرژی اتمی ایران قرار داریم لازم است تاریخچه تحریم های امریکا و همچنین تاریخچه مکانیسم ماشه و تحریم‌های غرب علیه ایران پیرامون برنامه هسته‌ای را متذکر شویم تا با دید بهتر بتوانیم آینده نگری کنیم.