برچسب: صائب تبریزی

غزل 332

فرو رفت از غمِ عشقت دَمَم، دَم می‌دهی تا کِی

دَمار…، هر معنائی که داشته باشد،  چندان مهم نیست…، زیرا زمانی که برآورده شود…، دیگر طاقتی برای انسان باقی نمی مانَد و طاق می گردد…!