برچسب: پیری

غزل 332

قَدَح پُر کن که من در دولتِ عشق///جوان بختِ جهانم، گر چه پیرم – حافظ. غزل ۳۳۲

پیری، یکی از مراحل پایان عمر است … طبیعی است که فرتوتی و شکستگی و پیری، از عوارضِ جسم است…، عوارضی که هرگز دامنگیر روح نخواهد بود…، مگر اینکه “در سراچه ی ترکیب، تخته بندِ تن” شده باشد…؛ با ما در این یادداشت کوتاه همراه باشید